رزمنده : سيده زهرا مهدي دماوندي

ديشب رويايي داشتم ،
خواب ديدم بر روي شن ها راه مي روم ، همراه با خود خداوند ، و بر روي پرده شب تمام زندگي ام را مانند فيلمي مي ديدم ، همانطور که به گذشته ام نگاه مي کردم ، روز به روز زندگي به شکل دو رد پا بر روي پرده ظاهر مي شد ، يکي مال من و يکي از آن خداوند ، راه ادامه يافت تا تمام روزهاي تخصيص يافته خاتمه يافت. آنگاه ايستادم و به عقب نگاه کردم ، در بعضي جاها فقط يک رد پا وجود داشت...
اتفاقا آن محل ها مطابق با سخت ترين روزهاي زندگي ام بود ، روزهايي با بزرگترين رنج ها ، ترس ها و دردها . آنگاه از او پرسيدم :
خداوندا ، تو به من گفتي که در تمام ايام زندگي ام با من خواهي بود و من پذيرفتم که با تو زندگي کنم . خواهش مي کنم به من بگو چرا در آن لحظات دردآور مرا تنها گذاشتي؟
خداوند پاسخ داد :
فرزندم تو را دوست دارم و به تو گفتم که در تمام سفر با تو خواهم بود ، من هرگز تو را تنها نگذاشتم ، نه حتي براي لحظه اي ، من چنين نکردم. هنگاميکه آن روزها ، يک رد پا بر روي شن ديدي ، من بودم که تو را به دوش کشيده بودم .

                                                                                          فرهنگ عاميانه برزيلي