رزمنده : سيده زهرا مهدي دماوندي

باز هم عيد.........
باز هم بوي کاروانهاي راهيان نور.........
باز هم خاک بلند شده از چرخ هاي اتوبوس هاي پر از عاشقان کربلاي جنوب......
باز هم سايبانهايي از چفيه.....
چقدر خوبه افتتاحيه لباس عيدمون موقع ديدار با بزرگترها باشه.....
اونايي که واقعا بزرگن و ميگما.....
موقع ديدار با شهدا.....
يادمه بچگي ها ( البته الانشم بچه ايما ) با بچه ها قلم و کاغذ برمي داشتيم کلي حساب کتاب
مي کرديم که بابا و عمو و دايي و....
چقدر عيدي ميدن؟  جمع کل چقدر ميشه؟  خوب حالا با پول عيديمون مي تونيم چي بخريم؟
اولين عيدي رو مامان بزرگ ميداد....
نميگم آي بچه هايي که اسمتون تو ليست اعزامي هاست....
نه نمي گم....
شايد خيلي ها نيان اما دلشون اونجا باشه....
آي رفقايي که داريم ميريم شايد خيلي هامون دلمون اينجا بمونه و فقط تنمون رو داريم مي بريم....
ميخوايم امسال اولين عيدي رو از شهدا بگيريم....
اگه پايه اي...يا علي....
جواب سلاممون رو هم بدن خودش بزرگترين عيديه ها.....
اصلا همين که دعوتمون کردن خودش خيلي ها.....
بازم ميگم ....
دعوت نه به اين که جسممون پاشه بره کربلاي جنوب....
وقتي مي گم دعوت، همه ي اونايي که دلشون دعوت شده رو ميگما....
گرفتي چي ميگم؟...
اگه گرفتي....
التماس دعا....