مدتي تو فکر اين بودم که ميشه تو وبلاگم خلاصه اي از صحبت هاي آيت الله مجتبي تهراني رو بزارم تا عده اي از دوستان هم که بنا به هر دليلي از جلسات ايشون محروم اند بتونن از صحبت هاي ارزشمند ايشون  ستفاده کنن...
تصميم گرفتم فعلا خلاصه اي از صحبت هاي 1جلسه رو بزارم، اگه موافق هستيد اين کار رو ادامه بدم
به هر حال متنهاي بعدي وبلاگ بستگي به امر شماست.           
                                                                                                التماس دعا
....................................................................................................................................
بسم الله الرحمن الرحيم
صفات متقي:
شخصي که اهل تقوي است، مي بخشايد کسي را که به او ستم کرده، احسان مي کند به کسي که او را محروم کرده و مي پيوندد به کسي که از او بريده است.
جفاکاري چيست؟
دو نفر با هم رابطه اي دارند و يکي از آن دو گره ي کار ديگري را باز نمي کند (يعني او را محروم مي سازد) در حالي که توانايي اين کار را داشته است اين جفاکاري است.
شخص متقي هيچ گاه مقابله به مثل نمي کند.
و يعطي من حرم
شخص متقي متصل به صفات الهي است و روشي که او با مخلوق دارد روشي است الهي.
در سوره ي قصص:
"واحسن کما احسن الله اليک"  
تو احسان و نيکي کن همانطور که خداوند به تو احسان و نيکي کرد.
خطبه ي امام علي (ع):
آيا روش الهي در احسانهايي که به مخلوقش مي کند، چنين چيزي را در نظر مي گيرد که من تنها به کسي احسان مي کنم که در راه من احسان کرد؟
يعطي من حرم چندين نقش دارد :
1. نقش سازندگي در جايي که مقتضي براي سازندگي باشد
    از حضرت علي (ع):يکي از راهاي سازندگي بدکاران، خوبي کردن به آنهاست.
    لذا يعطي من حرم نقش سازندگي در مقابل دارد، در صورتي که از نظر انسانيت مقتضي باشد.
2. نفس اين عمل يک نقش سپاسگذاري دارد نسبت به منعم.
    يعني خداوند نعمتي را که در اختيار من قرار داد، ميتوانم با اين نعمت او را بسازم.
مانند شکر عملي که بهترين راه شکر عملي "واحسن کما احسن الله اليک"  است.
البته شکر چندين قسم است : عملي، قلبي، لفظي و...که در اين جلسه وقت توضيح آن نيست.
پس شکر عملي برميگردد به اين که انسان نعمتي را که منعم به او عنايت کرده را در راه رضاي او مصرف کند.
نوعي سپاسگذاري از منعمي که نعمت را به من داده و ميتوانم از او دستگيري کنم.
حضرت علي (ع): نيکي کن به کسي که به توبدي کرده، زيرا خداوند خشنود مي شود.
اينها مسئله ايست بين دو نفر، خود و ديگران.
مسئله اي ديگر رابطه ي خود و خدا:
حضرت علي (ع): اين يک روش الهي است و چون متقي ملون است به لوح الهي عملش هم الهي است، همانگونه که خداوند انعامي را ميکند فرقي بين محسن و غير نمي گذارد.
اينها همه در رابطه با حق الله است که خداوند در رابطه با خودش مخلوق را محروم از نعمتها نمي کند.
اما در رابطه با حق الناس:
بسياري از گره هايي را که به کار ما در اين دنيا مي افتد  معاصي است که حق الناس بر گردن داريم.
ويصل من قطع
مي پيوندد به کسي که از او بريده است.
در واقع بايد فصلي باشد تا وصلي بوجود آيد. در ابتدا وصلي بوده، سپس فصلي بوجود آمده.
الذين ينقضون عهد الله من بعد ميثقه و يقطعون ما امرالله به ان يوصل 
براي مثال: در وصل رحم، وصلي نيست که اختياري باشد در واقع وصل، وصل نسبي بوده است و اختياري نبوده.
صله رحم مستحب است.
در صورتي عدم اجراي آن حرام است که قطع رحم صورت بگيرد، يعني رحم به سراغ تو بيايد و تو از او روي برگرداني، اين حرام است.
يصل من قطع اختصاص به قضيه ي صله رحم ندارد.
در رابطه با پيوندها: از عهدها مي آيد، در آيه شريفه هم آمده است.
رابطه ي بين"عبد" و "رب" هم همين است.
ما عهدي را با خداوند بسته ايم و ربوبيتش را پذيرفته ايم، آن را قطع مي کنيم.
الذين ينقضون عهد الله من بعد ميثقه و يقطعون ما امرالله به ان يوصل 
اين ما هستيم که از خداوند قطع مي کنيم، اما خداوند به قطع ما اعتنا نمي کند.
در نتيجه: متقي ملون است به لوح الهي، او هم نبايد به قطع رحم توجه کند.
روايتي از امام باقر(ع): خداوند فرح و شادي اش نسبت به توبه عبدش بيشتر از کسي است که مرکب و توشه اش را در بيابان و شب تاريک گم کرده و بعد آن را مي يابد.
زماني که بنده فراري اش را در حال توبه مي بيند.
لذا متقي پيوندهاي نسبي و غير نسبي را:اگر او ببرد متقي نمي برد بلکه در صدد حفظ پيوند است چون خداوند هم اينچنين است .
اما زماني که اين پيوندها به رابطه ي متقي و پروردگار ضرر مي رساند آن را قطع مي کند.